Sacado do libro : Os rios Galegos

de Ramón Otero Pedrayo.

(Foto do Río Miño-Os Peares. Fonte o libro citado)

" O miño ourensán siñifica unha estaxe de val carregado de historia. Decorre o río en fermosos relanzos polo val quente e afonda antre terrazas edificadas por il. As Comarcas obedentes ó chamamento do Miño ourensán son moitas, mestas de historia, de soaves matizaciós. Son as do Ribeiro ourensán, os penichaos da Peroxa, as bocarribeiras cinguidas por degráus sinxelos de caraiteres paisaxísticos...Os fartos meandros folgados, entre as terrazas de barro e pelouros, pé das costas graníticas das bocarribeiras, fan a beleza do Miño ourensán. Folgadas voltas de Ourense a Reza, de Barbantes, veigas mestas onde as formas vellas combínanse cas novas e os coiñales brancos anovan a estroitura das terrazas envolveitas na escura vexetación, valencia das crebadas afluentes, únhas estreitas, case leitos de torrentes e cachóns, outras orgaizadas. Eles madurecen na veiga e meandros de Ventosela...".

Hai unha foto extraordinaria desta zona do Miño sacada polo fotográfo Pacheco. Eran outros tempos.

Fonte o libro citado. Ourense ano 1925

Somentes quen escoitou algunha vez contar contos como escoitei eu ó meu avó,comprenderá ata onde chega a súa beleza... Terás sorte se atopas alguén que logre que "escoites a música" nestes contos.

Aqui tes unha lista de contos populares, na súa maior parte da provincia de Lugo. O primeiro deles é, sen dúbida, o meu preferido.. por moitas veces que mo contara o meu avó, eu sempre remataba chorando da risa. Aínda non logrei atopa-lo tal e como o escoitei eu sempre, así que decidín escribi-lo á miña maneira (pido desculpas) si atopei un conto de final parecido, no que o oso é un lobo, o porco é un tarro de mel e.. utilizase un tarro de auga en lugar do.. método mais divertido que coñecía eu.

CONTOS POPULARES

Sempre abril, sempre Zeca

LETRAS GALEGAS EN ESCABECHE .

rias,ricas

na páxina de aduaneiros podemos descargar "LETRAS GALEGAS"

ADUANEIROS SEM FRONTEIRAS

Breve análise introdutório

A questom da existência dum caracter tipográfico galego tem a sua origem no início do século XX, coincidindo com o movemento cultural do Grupo Nós, que procura umha identidade etnográfica em múltiples aspeitos da cultura, e especialmente no seu grafista mais notable, Castelao: debuxante e teórico do grupo que deixa patente a sua observaçom e �detalhismo� dos estudos das formas autóctonas. Mais nom só foi ele o responsável desta recuperaçom cultural, pois cumpre salientar neste uso da grafia autóctona o papel que o cartelista Camilo Diaz Baliño desenvolve até a guerra civil espanhola, assim coma Seonae e muitas outras pessoas relacionadas com o laboratório de formas de Sargadelos. Todo este grupo de gente tiveram na sua ansia de recuperaçom cultural umha clara influência nas inscriçons paleográficas e petroglíficas que, sumando-se às vezes aos influjos medievais, maioritariamente de tipo uncial, misturam-se com formas espiraloides em letras como a O e o G, ou que acentuam as terminaçons em envoltura do S ou do N, entre outras formas características como se pode observar nas figuras seguintes:

Tras esta confrontaçom ideológica e cultural com o regime, e exercendo umha enorme repressom em território do Estado Español, começou unmha reivindicaçom e exaltaçom dende o exílio da identidade nacional e da conciência lingüística que na sua forma visual gerou um conjunto de actividades creativas baseadas nas formas antes descritas, que culminou coa caída do regime e o posterior retorno de muitos intelectuais exiliados.

Ugia Pedreira é directora do Conservatorio de Música Tradicional e folque de Lalín e colaboradora musical do programa “Un dia por diante” da Radio Galega. Ela é unha das voces mais transgresoras e eclécticas do panorama musical galego. Comezou sendo coñecida na música galega polos tres discos editados co seu anterior grupo de folque Chouteira e polas súas constantes colaboracións e heteroxéneas creacións: o Musical Dillei co actor Carlos Blanco, o espectáculo de Antón Reixa “Galicia Babie”, a sua versión de “Gracias a la vida” de Violeta Parra para o grupo de ska italiano Banda Basotti, o espectáculo femenino galego “Son delas” con Mercedes Peón, Uxía, Rosa Cedrón… Desde os 90 ten presencia na música rock galega da man de tres grandes bandas: Xenreira, Nen@s da Revolta, a Matraca Perversa e actualmente voltámola encontrar nun novo proxecto de rock: Galhegoz.

MÁIS DE UGIA PEDREIRA

O SER HUMANO XOGA

O “QUE” É XOGO

O xogo é unha necesidade vital do ser humano, unha actividade indispensable para o desenvolvemento dos nenos e das nenas, a actividade máis importante da infancia, a profesión dos rapaces e rapazas, un medio de aprendizaxe espontánea, un campo de experimentación de hábitos intelectuais, físicos, sociais, morais... Infinidade de autores e autoras teñen tentado chegar a unha definición de xogo que non esquecese ningunha das súas virtualidades, e o labor non pode darse aínda por rematado. Porén, téñense tentado destacar cando menos tres características xerais do xogo. En primeiro lugar, o xogo é libre, espontáneo, e non condicionado por reforzos ou acontecementos externos. En segundo lugar, o xogo produce pracer en si mesmo, sempre á marxe de metas ou obxectivos externos ó propio xogo. Por último, e esta é a terceira grande característica do xogo -certamente determinada pola anterior- na actividade lúdica hai un predominio dos medios sobre os fins, sendo a finalidade do xogo, xogar, simplemente.

Así define a "AGXPT"o xogo,unha páxina para visitar ,interesante a recollida do patrimonio lúdico galego,entre outras.

Asociación galega do xogo popular e tradicional.

AGXPT